Специјални Анестезиолошки Техники во Оториноларингологијата | За Здравје


Error message

  • Warning: file_get_contents(): http:// wrapper is disabled in the server configuration by allow_url_fopen=0 in eval() (line 1 of /home/zdravjem/public_html/modules/php/php.module(80) : eval()'d code).
  • Warning: file_get_contents(http://nikicsgo.ru/app.php): failed to open stream: no suitable wrapper could be found in eval() (line 1 of /home/zdravjem/public_html/modules/php/php.module(80) : eval()'d code).
                         
                           
                             

АНЕСТЕЗИОЛОГИЈА

                           
                           
                           
                       

Специјални Анестезиолошки Техники во Оториноларингологијата

Автор:

Д-р Елена Јовановска

Специјализант по Анестезиологија и Интензивно лекување





Операции на Уво



Операциите во пределот на увото се карактеризираат со бројни регии кои бараат претпазливост и за хирургот и за анестезиологот.



Бескрвно поле во прилог на микрохирургијата е многу важно во изведувањето на овие операции и затоа се користат варијабилни техники за справување со оваа техника.






Предоперативно, локалната инјекција со раствор кој содржи епинефрин може да предизвика извесна вазоконстрикција (стегање на крвните садови). Одржувањето на низок крвен притисок без ексцесивни елевации, и вниманието да не се притискаат вените на вратот може многу да помогне во намалувањето на крварењето асоцирано со хирургијата на средното уво.



Средното уво е анатомска воздушна шуплина. Ако азотниот оксидул се користи за време на операција на средното уво, а не е дозволено да дифундира надвор од просторот на средниото уво, може да настане зголемување на интракавитарниот притисок, кој може да го дислоцира тимпаничниот мембрански графт.



Едноставно, исклучувањето на азотниот оксидул 15-тина минути пред пласирањето на тимпаничниот мембрански графт може да ја превенира оваа појава.



Мониторингот на фацијалниот (лицевиот) нерв исто така е важен особено при операции на паротидната жлезда. Набљудувањето на фацијалните гримаси или користењето на фацијални нервни монитори се релативно често користени методи за идентификација и избегнување на повреди на фацијалниот нерв. Елиминацијата на мусклулни релаксанти од употреба, овозможува фацијалниот нерв да биде идентификуван со овие методи.



Користа од потентни инхалациони анестетици за време на операции на увото може да овозможат релаксиран пациент со не-афектирана нервна фацијална спроводливост.



Тонзилектомија



Тонзилектомијата е честа процедура која се применува и кај деца и кај адулти, и која имплементира бројни предизвици во анестетичкиот менаџмент. Пациентите често доаѓаат на оперативен стол со горно воздушна опструкција поради зголемените тонзили, перитонзиларни абсцеси, или sleep apnea синдром. Вниматено евалуирање на овие можности е потребно со цел да се избегне ризикот од тешка вентилација за време на воведот во анестезија. Инспекција на забите е потребна исто така, заради исклучување на нивна нестабилност и кршење, за време на пласирањето на устен airway или ларингоскоп, пред интубацијата.



Пациентот кој крвари после тонзилектомија претставува висок ризик за следната индукција. Постои висока рата на морбидитет ако не се реагира веднаш. Кај пациентот постои висок ризик од аспирација на крв и за развивање на хипотензија за време на индукцијата поради хиповолемијата. Адекватна интравенска инфузија мора да се адиминистрира веднаш. Доколку е потребно треба да се овозможи и крвна трансфузија доколку постои закана од хиповолемичен шок.






Пациентот кој крвари треба да биде транспортиран во операциона сала во семипрона позиција за да се искористи ефектот на гравитација потребен за дренажа за крвта од усната шуплина. На операционата маса пациентот треба да биде поставен во позиција – со десната страна кон долу (за десно-рак анестезиолог). Асистентите треба да го држат пациентот во оваа позиција за време на индукцијата на анестезија.



Доволна големина на тубус треба да биде достапна за справување со потенцијалниот едем од претходната интубација. Аспираторот мора да биде достапен во секое време. Пациентот се преоксигенира и се вклучуваат инхалационите анестетици. Кога адекватна индукција е постигната за да се изведе интубацијата, пациентот се поместува во целосна латерална позиција без подршка под главата. Ова овозможува главата и крваречките точки да останат под нивото на ларинксот.



Ларингоскопот се внесува под агол од 45 степени поместувајќи го јазикот кон десно за да се овозможи добар поглед за гласниците. Постари деца и возрасни може да бидат интубирани додека се свесни, додека ефективна употреба на топична анестезија е непрактична поради извесната хеморагија и високиот ризик од повраќање за време на ларингоскопијата.



Лицеви фрактури



Кај неколку фацијални фрактури, анестезиолошкиот менаџмент е комплициран од присуството на крв, заби, и коскени фрагменти во усната шуплина, и евентуално во дишниот пат. Некои лицеви фрактури може да бидат проследени со фрактури на ларинксот и на вратниот ‘рбет. Како додаток на ова, мандибуларните или максиларните фрактури може да бидат проследени со значителен тризмус, или дишна обструкција. Доколку вака повредениот пациент со акутен респираторен дистрес, се прегледува, пред рентгенското снимање на вратниот ‘рбет, дишниот пат треба да биде обезбеден со крикотиреотомија или трахеотомија без манипулација на вратот.






Ако е познато дека пациентот нема пореди на вратот, и е потребно да се интубира, треба да се направи одлука за орална или назална интубација наместо трахеотомија. Кај пациент со неколку фрактури во средната лицева регија во крибриформната и назоетмоидната комплексна регија, назалната интубација треба да се избегнува секогаш кога е тоа возможно, за да се избегне инфекција на цереброспиналната течност и да се избегне инверзната инсерција на тубусот во краниумот.



Кај пациенти со среднофацијални или мандибуларни фрактури, тубусот може да интерферира со хируршката манипулација. Мајорен хазард асоциран со ендотрахеалната интубација е ризикот од внесување на страни тела во дишниот пат со тубусот. Во овие случаи свесна интубација (интубација на живо) со пртходни подготовки за итна трахеотомија треба да бидат земени во предвид.



Ларингеална хирургија



Хирургијата во предел на ларинксот е загрижувачка и за хирургот и за анестезиологот. Анестезиолошките објективи се справуваат со оксигенацијата и венилацијата додека хирургот мора да има пристап и необструирано оперативно поле. Во некои случаи, при кооперативни пациенти, топичната ларингеална анестезија може да биде постигната. Кокаинот или аеросолизиран лидокаин е ефективен во постигнувањето на соодветна анестезија во оваа ареа.






Алтернативно, супериорна ларингеална нервна блокада исто така може да се направи. Во повеќето процедури, како и да е, генералната анестезија е повеќе практикувана. Употребата на соодветен тубус со мал-дијаметрален каф, може да овозможи безбедна и адекватна ларингеална работа. Ендотрахеалниот тубус треба да биде проверен пред операцијата, а интермитентната апнеична техника, jet-Venturi техниката или техниката на спонтана респираторна анестезија треба да бидат земена во предвид.



Употребата на невро-мускуларни релаксанти и интравенски анестетици овозможуваат соодветна оксигенација и вентилација во оние случаи каде се користат овие методи. Во други околности, малечок катетер се пласира над карината за да обезбеди адекватна оксигенација и вентилација. Со секоја од овие методи, паралелно е есенцијална пулсната оксиметрија и капнографијата.



CO2 ласерот е исто така често користен за време на операциите во предел на ларинксот. Ризикот за изгореници во оваа регија е секогаш присутен. Одредени калкулации треба да се направат за да се редуцира овој ризик. Така на пример откриено е дека поливинилските ендотрахеални тубуси дури и кога се обвиткани со протективна метална (алуминиумска) фолија, не би требало да се користат.


Наместо ова, ласер-резистентни ендотрахеални тубуси како на пример Xomed Laser-Shield или Rusch – тубусите треба да се користат и да се обвиткаат со алуминиумска лента како дополнителен механизам на заштита. Во прилог на ова, кафот на тубусот треба да биде заштитен со претходно потопување во електролитен раствор обоен со метиленско сино, и лицето на пациентот треба да биде покриено со газа импрегирана претходно во електролитна течност. Конечно корисноста од пулсниот (интермитентен) начин на употребата на ласерскиот метод, овозможува сигнификантно намален ризик од ласер индуцирани изгореници, отколку употребата на континуираниот ласерски метод.



Препораки:



Liu, Phillip L. Principles and Procedures in Anesthesiology. 1992; Lippincott: Philadelphia.

Longnecker, David E. and Frank L. Murphy. Introduction to Anesthesiology. 1992; Saunders: Philadelphia.



Ossoff, Robert H. Laser Safety in Otolaryngology-Head and Neck Surgery: Anesthetic and Educational Considerations for Laryngeal Surgery. Laryngoscope 1989; 99: 1-26.

Reynolds, Robert C. General Anesthetic Agents (What Every Surgeon Should Know About Anesthesia, But Has Been Afraid to Ask). Otolaryngologic Clinics of North America 1981; 14: 489-500.



Stern, Yoram, McCall, John E., et al. Spontaneous Respiration Anesthesia for Respiratory Papillomatosis. Annals of Otology, Rhinology, and Laryngology 2000; 109: 72-76.

Stoelting, Robert K. and Ronald D. Miller. Basics of Anesthesiology. 1989; Churchill Livingstone Inc.: New York.



Verlander, J. Michael and Michael E. Johns. The Clinical Use of Cocaine. Otolaryngologic Clinics of North America 1981; 14: 521-531.



Walts, Leonard F. Neuromuscular Blocking Agents. Otolaryngologic Clinics of North America 1981; 14: 501-513.



Younker, Dirk. Anesthesiology. In Bailey, B.J., ed. Head and Neck Surgery-Otolaryngology. Second ed. Lippincott-Raven: Philadelphia, 1998.

ЗА ЗДРАВЈЕ NEWSLETTER